prof. zw. dr hab. dr h. Zdzisław Kegel

Urodził się 17 marca 1935 roku w Zalesiu Małym powiat Krotoszyn woj. Poznań.

W okresie okupacji przebywał w powiecie Skierniewickim gdzie począwszy od września 1941 roku uczęszczał do szkoły podstawowej w Paplinie. W marcu 1945 roku wrócił wraz z rodzicami do poznańskiego i kontynuował naukę w Koźminie Wielkopolskim którą ukończył w 1948 roku.

W latach 1948 – 1952 był uczniem liceum ogólnokształcącego w Koźminie Wielkopolskim i uzyskał świadectwo dojrzałości w czerwcu 1952 roku. Od października 1953 roku studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu. Za zgodą ówczesnych Ministrów: Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, przeniósł się w roku 1955 na Wydział Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego, który ukończył w czerwcu 1960 r.

Począwszy od września 1960 r. został zatrudniony w Uniwersytecie Wrocławskim. Pracował do grudnia 1961 r. w charakterze asystenta technicznego w ówczesnej Pracowni Kryminalistycznej przy Katedrze Prawa Karnego. Od grudnia 1961 roku do marca 1974 roku był zatrudniony w Katedrze Postępowania Karnego początkowo jako starszy asystent a następnie jako adiunkt. Równocześnie od września 1970 roku pełnił obowiązki kierownika Pracowni Kryminalistycznej.

W marcu 1974 roku przeniósł się na Uniwersytet Śląski i został zatrudniony na stanowisku docenta kontraktowego, pełniąc równocześnie obowiązki kierownika Zakładu Kryminalistyki w Instytucie Prawa Sądowego.

Doktoryzował się w roku 1967 w Uniwersytecie Wrocławskim pod kierunkiem Prof. dr hab. Marii Lipczyńskiej na podstawie rozprawy „Dowód z ekspertyzy dokumentów sporządzonych pismem ręcznym w polskim procesie karnym”. Habilitację uzyskał również na Wydziale Prawa i Administracji w 1976 roku na podstawie monografii – „Ekspertyza ze stanowiska procedury i kryminalistyki”.

W październiku 1977 roku powrócił na Uniwersytet Wrocławski i został zatrudniony na etacie docenta oraz objął obowiązki kierownika, na początku Pracowni Kryminalistycznej a następnie kierownika Zakładu Kryminalistyki i w końcu kierownika Katedry Kryminalistyki, którą kieruje do dnia dzisiejszego.

W roku 1991 został powołany na stanowisko Profesora Uniwersytetu Wrocławskiego. Tytuł Profesora Nauk Prawnych otrzymał w 1995 roku. Profesorem zwyczajnym jest od roku 1998.

W okresie pracy na Uniwersytecie Wrocławskim był członkiem wielu komisji wydziałowych i uniwersyteckich. Sprawował funkcje kierownika punktów konsultacyjnych, Rzecznika Dyscyplinarnego dla nauczycieli akademickich. Od września 1996 r. pełni obowiązki Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. Jest członkiem wielu towarzystw naukowych w kraju i zagranicą.

Z uczelnią Wyższą Szkołą Pedagogiki i Administracji związany od  01.10.2005 roku.

prof. nadz. dr hab. dr h.c. Andrzej Witold SZWARC

DOKTOR HONORIS CAUSA UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Profesor Andrzej Szwarc urodził się 1 stycznia 1920 roku w Warszawie. W roku 1928 rozpoczął naukę w Gimnazjum A. Mickiewicza w Warszawie, Sarnach i Dubnie, gdzie w 1938 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tymże roku rozpoczął studia prawnicze. W maju 1939 roku ukończył pierwszy rok studiów na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Mimo poważnej wady wzroku bronił we wrześniu 1939 roku Warszawy, wstępując do oddziałów ochotniczych. Po zakończeniu wojny kontynuował w Poznaniu studia prawnicze, podejmując równocześnie studia na Wydziale Chemii na tymże uniwersytecie. Dyplom magistra praw uzyskał w 1947 roku. Został wówczas młodszym asystentem przy Katedrze Prawa i Procesu Karnego, którą kierował wybitny uczony, znany również w kręgach europejskich profesor J. Bossowski. W toku asystentury na Uniwersytecie Poznańskim odbył aplikację sądową i zdał egzamin sędziowski. Przez pewien czas łączył pracę naukową z wykonywaniem zawodu adwokata. W 1955 roku doktoryzował się na Uniwersytecie Poznańskim z zakresu kryminalistyki, w 1963 zaś habilitował się również na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł profesora nadzwyczajnego Andrzej Szwarc uzyskał w 1976 roku. Podkreślić trzeba, że była to pierwsza w Polsce habilitacja z zakresu kryminalistyki.

Profesor doktor habilitowany Andrzej Szwarc należy do najwybitniejszych kryminalistyków nie tylko polskich, ale i europejskich. Uczeń profesorów Bossowskiego, Cypriana, Kotarbińskiego i Kwieka. Andrzej Szwarc jest twórcą naukowej placówki na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Poznańskiego – początkowo Zakładu, a następnie Katedry Kryminalistyki. W latach 1966-1990 był kierownikiem tej katedry. Stworzył znaną i cenioną w kręgach prawników Szkołę Technicznej Ekspertyzy Dokumentów. Pod Jego kierunkiem wyhabilitowało się trzech pracowników tamtejszej katedry. Był promotorem w dziesięciu zakończonych przewodach doktorskich. Profesor Andrzej Szwarc jest autorem ponad 70 oryginalnych prac naukowych. Z konieczności więc zwrócić należy uwagę na prace, które są bezsprzecznie niekwestionowanym wkładem Profesora do teorii i praktyki kryminalistyki. W 1955 roku podjął się On monograficznego opracowania bardzo doniosłej problematyki fałszerstwa dokumentów i ujawniania tych fałszerstw oraz identyfikacja ich sprawców. Praca ta, zatytułowana „Fałszerstwo dokumentów w świetle kryminalistyki”, jest pierwszym w Polsce, opartym na naukowych, a nie jak dotąd grafologicznych podstawach opracowaniem i dlatego służyła i służy po dziś dzień innym badaczom (także wrocławskim) jako wskaźnik, drogowskaz do dalszych przemyśleń.

Na szczególną uwagę zasługuje kolejna monografia Profesora Szwarca wydana w 1964 roku – Kryminalistyczna ekspertyza zapisu magnetofonowego. Jest to pierwsze monograficzne przedstawienie w skali światowej możliwość identyfikacji człowieka na podstawie głosu. Dzięki tej pracy powstał nowy dział kryminalistyki, który zgodnie z sugestią jej autora nazwano fonoskopią. W literaturze kryminalistycznej jednoznacznie przyznaje się Andrzejowi Szwarcowi miano „ojca fonoskopii”. Praca ta stała się podstawą do powołania w Zakładzie Kryminalistyki KG MO w Warszawie Samodzielnej Sekcji Fonoskopii. Niezaprzeczalną zasługą Profesora Szwarca jest to, że Laboratorium Fonoskopii w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji w Warszawie należy do najwszechstronniej rozwiniętych nie tylko w Polsce, ale i w Europie.

Wspomniana monografia zapewniła Profesorowi niekwestionowaną pozycję jednego z najwybitniejszych teoretyków i ekspertów w Polsce oraz poza jej granicami. Również inne prace Jego autorstwa, takie jak np. „Wybrane zagadnienia techniki kryminalistycznej” czy znakomity artykuł „Przenoszenie barwników atramentowych wprost na bibułę chromatograficzną” przyczyniły się do podniesienia na wyższy poziom ekspertyzy dokumentów.

Nie sposób pominąć także ostatnich prac Profesora Andrzeja Szwarca (jest już od 10 lat na emeryturze), dotyczących kryminalistycznych aspektów zbiorów DNA. Według Niego chodzi o to, by w zbiorach DNA, niezbędnych do celów identyfikacyjnych, nie znalazły się takie, które mogą ingerować w sferę prywatności człowieka. Nowatorskim pomysłem Profesora jest wysunięcie nowej propozycji terminu dla badań DNA – „genoskopia”.

Profesor Andrzej Szwarc jest świetnym dydaktykiem. Jego trzy znakomite prace o charakterze dydaktycznym są wykorzystywane nie tylko przez studentów Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Poznańskiego, ale też i na innych uniwersytetach. Andrzej Szwarc nie ogranicza swej aktywności naukowej tylko do pracy teoretycznej. Łączy badania i refleksje naukowe z czynną praktyką. Opracował przeszło 320 ekspertyz dokumentów, nierzadko precedensowych.

Bogaty dorobek naukowy Profesora Szwarca wzbudzał i wzbudza duże zainteresowanie wśród teoretyków prawa dowodowego i praktyków-ekspertów. Wyrazem tego są nie tylko liczne dyskusje na temat Jego publikacji, Jego osobowości jako uczonego, ale i uczestnictwo w różnych gremiach naukowych. Był członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego, jest członkiem Polskiego Towarzystwa Akustycznego, członkiem Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego, członkiem Polskiego Towarzystwa Ekspertyzy Dokumentów (z siedzibą we Wrocławiu), był członkiem Rady Naukowej Instytutu Kryminalistyki Akademii Spraw Wewnętrznych. Za swoje zasługi otrzymał liczne odznaczenia. Profesor Andrzej Szwarc pozostaje od wielu lat w bliskich i stałych kontaktach naukowych z Wydziałem Prawa i Administracji, zwłaszcza z Katedrą Kryminalistyki naszego Uniwersytetu. Jest inspiratorem współpracy naukowej między Katedrą Kryminalistyki Uniwersytetu Wrocławskiego i Katedry Kryminalistyki Uniwersytetu Poznańskiego. Wielokrotnie uczestniczył w konferencjach i sympozjach organizowanych przez wrocławską Katedrę Kryminalistyki, zawsze wygłaszał na tych konferencjach i sympozjach interesujące wykłady. Swym wieloletnim doświadczeniem służył i służy pracownikom Katedry Kryminalistyki Uniwersytetu Wrocławskiego w podejmowanych przez nich tematach z dziedziny techniki kryminalistycznej. Po uzyskaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego był na Wydziale Prawa i Administracji wielokrotnie wnikliwym, ale równocześnie wyrozumiałym recenzentem w przewodach doktorskich i habilitacyjnych, a także recenzentem publikacji monograficznych i artykułów pracowników Katedry. Za pracę naukową i dydaktyczną Profesor Andrzej Szwarc został odznaczony: w roku 1974 Złotym Krzyżem Zasługi, w roku 1977 Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. W roku 1985 Medalem Komisji Edukacji Narodowej i w roku 1987 Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.

Wniosek o nadanie Profesorowi doktorowi habilitowanemu Andrzejowi Szwarcowi tytuł Doktora Honoris Causa Uniwersytetu Adama Mickiewicza stanowi wyraz uznania Jego pozycji jako uczonego kryminalistyka nie tylko w Polsce, ale także poza jej granicami. Wniosek ten jest także wyrazem wdzięczności dla Profesora w związku z jego inspiratorską rolą w podejmowaniu prac badawczych przez nauczycieli akademickich na Wydziale Prawa i Administracji oraz udział w kształceniu kryminalistyków.

W dniu 29 września 2011 r. w Belwederze prof. zw. dr hab. Andrzej Szwarc został uhonorowany przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego KRZYŻEM KOMANDORSKIM Z GWIAZDĄ ORDERU ODRODZENIA POLSKI. Odznaczenie to zostało przyznane za wybitne zasługi dla rozwoju polskiej nauki w dziedzinie kryminalistyki, oraz za osiągnięcia w działalności naukowo-dydaktycznej.

Z uczelnią Wyższą Szkołą Pedagogiki i Administracji związany od  04.10.2004 roku.

prof. zw. dr hab. Bolesław Pękala

Urodzony 16 kwietnia 1924 roku w Niemczu koło Bydgoszczy. W roku 1937 roku ukończył siedmio klasową Szkołę Powszechną w Białośliwiu w powiecie pilskim. W roku 1939 po wkroczeniu Niemców skierowany został do przymusowych robót. W czasie od 01.03.1945 do 25.06.1945 był żołnierzem Wojska Polskiego . W roku 1946 rozpoczął naukę w szkole średniej kończąc w 1949 r. Ogólnokształcącą szkołę stopnia licealnego w Pile. Studia wyższe rozpoczął w tym samym roku na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, studiując filologię polską (stopnia I). Pracę nauczycielską podjął w 1952 r. we Wrocławiu pełniąc funkcję nauczyciela polonisty w Technikum Przemysłowo-Pedagogicznym. W latach 1956-1958 pełnił równocześnie funkcję komendanta Hufca ZHP we Wrocławiu. W latach 1960-1964 został miejskim radnym. W roku 1964 uzyskał magisterium z filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim a także w tej samej uczelni magisterium z pedagogiki w 1963 roku. Pracę doktorską pt. „Twórczość Żeromskiego w Polsce Niepodległej” napisał pod kierunkiem Prof. dr J.Z. Jakubowskiego, którą obronił w 1973 r. Władze Kuratorium Szkolnego Bydgoskiego zaproponowały w 1965 r. pracę dydaktyka języka polskiego w Studium Nauczycielskim w Bydgoszczy. Pracował kolejno w WSN, WSP do 1994 roku, tj. do czasu przejścia na emeryturę. W Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy pracował jeszcze sześć i pół roku jako emerytowany nauczyciel. W latach 1975-1976 został prodziekanem Wydziału Humanistycznego WSP, a w latach 1993-1996 pełnił funkcję kierownika Zakładu Dydaktyki Literatury i Języka Polskiego w tejże uczelni. Stopień doktora habilitowanego nadała mu Rada Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w 1989 r. za pracę „Optymalna świadomość dydaktyczna nauczycieli polonistów”. W 1990 r. został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego WSP.

Z uczelnią Wyższą Szkołą Pedagogiki i Administracji związany od  02.11.2004 roku.